سنجاقکی را می شناسم که بالهایش در دستان تو شکست.نیندیشیدی بی بال به کجا توان خواهد رفت؟
((مرضیه هدایت))
همه را رفتني بايد رفتني.شايد بي بازگشت،شايد.اما چه دلپذير است رفتني پربار!
((مرضيه هدايت))
نه چشمي دوخته بر ناپيداهاي دور،نه در اين انديشه كه تو در كنارم و نه خود در كنار ديگري.نقلي شايد نه چندان دقيق از سهراب كه تنها باش و عاشق پاك باش و سر بزير . . .
((مرضيه هدايت))
