چند روز پيش داشتم با خودم فكر مي كردم كه خدا دنيا رو واسه چي آفريده؟دنيايي كه به هيچكس وفا نمي كنه!دنيايي كه ظالمه!دنيايي كه اينقد ذهنامونو مشغول كرده كه داريم خدا رو فراموش مي كنيم!دنيايي كه . . . !غير از اينه كه خدا ميخواد اينجوري ما رو امتحان كنه؟ بعد با خودم گفتم اگه خودش نبود كه هدايتمون كنه،چي مي شد؟خواستم با خدا درد دل كنم.ولي يه درد دل متفاوت . . .

آه   اي  زمانه ي  پر  از  جفا  و   پر  ستم                 آه   اي  خرابه ي  پر  از  ريا  و  درد  و  غم

من   با  توكلم  به   خدا   زنده   مانده ام                 آه   اي   ارابه ي   متحرك    به   روي   يم

در  اين  زمانه  ي پر نيستي و هيچ و پوچ                 ترسم  در  اين  ميان  نتوانم  به   سر   برم

آه  اي  خدا  تو  نيز  به  من  هم  توجهي                 بنما  ز روي بخشش و لطفت كه من مرم ،

از   راه   تو   به   راه   دگران  و   غير   تو                  بي  ياد  تو  چگونه   توانم  به  هر   دمم ،

باشم   اميدوار  ،  به   آينده ها ، به   دور                 پس اي خدا تو هم كمكم كن كه سر نهم،

بر  آستان  طاعت   و   فرمان  و   اذن  تو                  آه   اي خدا چرا  من  خسته  نمي پرم ؟،

از اين جهان به آن همه جا لطف و مهر تو                  بي  لطف  و  مهر  تو  به  يقين در جهنمم

پس اي خدا تو در همه جا  باش  حافظم                  تا    در    پناه   تو    همه   رنجها بسپرم

عینک نمی زد که نگن عینکی.یه روز چاله ی جلوی چشمش رو ندید و زمین خورد.از اون روز به بعد،چلاق صداش مي كردند.